Utrecht marathon 2016

The road to “Utrecht Science Park Marathon 2016”

April 2015. De finish van de halve marathon van de Haar met de gedachte “te gek die 21,1 km maar no way dat ik dat stuk nog een keer ga rennen.”

September 2015. Lief Festival. Ianthe, Koen, Jasper en Marlies en een vette handdruk “oké, als jij, dan ik…..we gaan het samen doen!”

Ergens zat toch altijd al dat stemmetje dat zei dat je toch wel één keer in je leven een marathon moet hebben gelopen…….en het was nu een mooi moment om Koen zijn droom om voor zijn 42e levensjaar die 42km te rennen uit te laten komen.

In eerste instantie was er bij Marlies nog wat twijfel. Een marathon? Lange trainingen? Beide een eigen bedrijf, een verbouwing van de praktijk, 2 kindjes en een druk en gezellig sociaal leven……hoe is dat in te plannen? Maar het enthousiasme van Koen en Jasper en de toezegging van Daphne, Ianthe, Robbert, opa’s en oma’s en onze oppas Tirza om ons te willen helpen bij het realiseren van dit doel wonnen van alle twijfels!

Oktober 2015. We gaan het doen! Afgelopen jaren geleerd en ervaren dat alles mogelijk is.

The way to get started is to quit talking and begin doing.

Na de belangrijkste stap, het stellen van het doel, zijn we direct op zoek gegaan naar een goed trainingsschema voor de marathon. 3 looptrainingen en een keer krachttraining per week zou haalbaar zijn en in te passen in de toch wel drukke agenda’s. Tips gevraagd aan mensen die al eerder marathons hebben gelopen, allerlei schema’s bekeken en uiteindelijk via de site van Asics een schema opgesteld.

Tja, en toen kon er echt gestart gaan worden met de voorbereidingen. Inmiddels overtuigd dat het nu het goede moment was dit te gaan doen en dat we dit doel zouden gaan halen!

Al snel bleek dat de voorbereiding inderdaad veel impact had op het gezins- en sociaal leven. Gelukkig kon Jasper 2 keer per week zijn training inplannen tussen zijn trainingen op dagen dat de jongens op school zaten. Marlies trainde terwijl Jasper ‘s avonds werkte, Fynn en Matti op bed lagen en Tirza of Aron bij ons thuis was.

Wat hebben we veel gerend in de regen, kou en met wind. Soms was het afzien maar meestal was het fijn en de voldoening na afloop was iedere keer weer groot. De trainingen samen met Ianthe waren heerlijk. Tijd om lekker te kletsen, samen stil te zijn, genieten van een mooie zonsondergang, te lachen, helemaal nat te regenen en te merken dat de trainingen resultaat hadden. En we hadden Menno met wie het super fijn lopen was.

De training in het weekend liepen we meestal wel samen. Met mooi weer heerlijk met de mannetjes in de jogger. Tijdens de langere trainingen stond er steeds weer iemand klaar om even op de boys te passen. Ook tijdens de vakantie op Ibiza hebben we, naast de trainingen, wat kilometers kunnen maken. Naar Oostenrijk gingen de hardloopschoenen ook mee. Wat een heerlijk gevoel om in de kou, samen met je lief, hardlopend de dag te beginnen….alhoewel, halverwege waren we even bang dat dit loopje het einde van ons huwelijk betekende….gaan er maar vanuit dat ook dat erbij hoort!

Vanaf januari zijn we de langere afstanden gaan trainen en kwam alles steeds meer in het teken te staan van de marathon. De 2 keer 30km en de 35km die we met z’n drieën gelopen hebben zullen we niet snel meer vergeten.

De eerste keer 30km. Gerard had een route uitgestippeld in Almere en fietste met ons mee terwijl Fynn en Matti een heerlijke middag bij oma Ivonne hadden. Wat een mooie omgeving om te lopen en wat fijn dat er iemand mee fietste! Voor we het wisten zat de eerste lange loop er op! Tevreden!

De tweede 30km liepen we in Oosterhout. Dit keer had Hans een route bedacht……pffff, wat was dat afzien. Kou, natte sneeuw, wind, polders, polders, polders, plassen en twee vloekende mannen. Maar ook gelachen. Onvergetelijk omdat we dit zo snel mogelijk wilden vergeten.

En dan de 35km, de langste training. Kindjes naar oma Marlies en wij de omgeving verkennen. Maarssen, Loosdrecht, Breukeleveen……mooie omgeving eigenlijk. Op plekken geweest waar we nooit eerder waren. Zelfs bij een onbekende, hele aardige dame thuis voor een noodstop in Nieuw-Loosdrecht.
Het was ver en lang maar goed te doen. Vertrouwen dat we die marathon ook wel zouden gaan halen.

Wel wat kleine hobbels op de weg naar de marathon. Twijfels over de juiste schoenen, zooltjes, kleding, sokken, gelletjes, haarelastiekjes, strikken van veters….nooit geweten dat er zoveel dingen zijn waar je je druk over kunt maken met hardlopen. Wat pijntjes door het harde trainen en het je begeven op de rand van je reserves. Toch hebben een verstuikte enkel, pijnlijke hamstring, blauwe tenen en een overbelaste voetpees geen roet in het eten kunnen gooien. Met dank aan fysio’s Pepijn en Maarten, gouden handjes en een aantal naalden.

20 maart 2016, de Utrecht Science Park Marathon, 42,195km……The time is Now!

Vroeg wakker, wat onrustig geslapen en toch wel zenuwachtig. Maar ook zin in de dag, benen die wel in actie willen komen en de overtuiging dat we de finish gaan halen! Heel veel lieve berichtjes, telefoontjes en kaartjes van mensen die ons succes wensen. Te gek dat er zoveel mensen aan ons denken.
Drukke kinderen, Robbert en Daphne, spandoek en bolderkar in de auto, nog wat pannenkoeken naar binnen werken en op naar Utrecht!
Gerard geeft wat zelfvertrouwen en tips bij de start. Wilco en Mark wensen ons succes en ook Hans, Eef, familie van Koen, Sandrijn, Annelies, de H.I.I.T-groep met Esther en Jacqueline staan inmiddels klaar langs de route om ons aan te moedigen!

We gaan rustig in het startvak staan. Nog een dikke knuffel voor Ianthe die haar eerste halve marathon gaat lopen, zo trots op haar! We gaan het gewoon doen.

Tja, en dan is het gewoon rennen en blijven rennen. Genieten en afzien! Een gevecht tegen allerlei stemmen in je hoofd die klagen over vermoeidheid en pijntjes. Merken dat die stemmetjes ook gewoon weer weg gaan. Minutenlang gedachteloos lopen. Tijd die vliegt en na 35 km tijd die voorbij kruipt! En steeds weer wat nieuwe energie als we bekenden zien. Geweldig dat mensen de moeite nemen aan te komen moedigen. Bekenden en onbekenden. Jong en oud. Jarno die even mee rent. Gerard en Hans. Een oude bekende van Koen die een stuk mee fietst en ons voorziet van wat water. Drie hele blije, trotse koppies van Isa, Fynn en Matti als we voorbij rennen. Hup papa, Hup mama…..en Robbert en Daphne die die dit mogelijk maken en net zo hard staan te schreeuwen.

En dan eindelijk is daar de finish in zicht. Een echte versnelling zit er niet meer in, het is gewoon uitlopen en genieten van de laatste meters. Samen met de kids over de finish, hoe bijzonder is dat!

3 uur en 48 minuten…….het was alle trainingen meer dan waard.

Bijzonder is dat alle drukte ervoor zorgde dat we meer vrije tijd ervaren hebben afgelopen maanden. De tijd die over was, was ook echt over. Bewust genieten van die tijd……tijd voor elkaar…..

Dat is dus wat we nooit verwacht hadden. In 6 maanden 750km gerend, wekelijks krachttraining, gewoon gewerkt, naar feestjes geweest, Ibiza, wintersport, een verbouwing in huis, verhuizing naar een nieuwe praktijk, volle agenda’s, aandacht voor de kindjes….. met minder stressgevoel en meer waardevolle vrije uurtjes!

En nu? Een weekje rust, nagenieten en nadenken over mooie nieuwe doelen!

The Time is Now…

marathonfoto